می دانم

من همیشه می دانستم

آذرماه صبورترین ماه آسمان است

و صبر ابتدای امید است

امید آدمی به بوی تو

به دیدار

به لحظه ی موعود زندگی

من که عمری را به همین پندار زیسته ام

کاری به کار دنیا ندارم

فقط تو را دوست داشتم ، دارم و خواهم داشت

و نفس های من شمارش قطره های باران اند

مثل دانه های تسبیح

که برای آمدن ات می افتند

.......

تو می دانی

تمام آرزوی من از زندگی چیست

به همین بهانه زنده ام